خستگی

به نام حضرت دوست

همیشه با خودم فکر میکردم که مرحوم یداللهی آنجا که میگوید: "یک روز می آیی که من دیگر دچارت نیستم/ از درد ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم"، چطور شده که گفته ویرانم از درد جدایی و خواستن اما دیگر نمیخواهمت؟ مدتیست بیشتر حرفش را درک میکنم. تو میخواهی اما آنقدر خسته و بی حوصله ای که انگار دیگر اهدافت نخواستنی میشوند. دنیایی و آخرتی همه اش را از ته دلت میخواهی اما دیگر نمیتوانی خوشحال از وصول به اهدافت باشی. رفتن آرام هم حکایتیست برای خودش. شاید باید کسی بگوید: وقتی کسی نمیفهمدت وقتی میبینی انرژی گذاشتنت را بی ارج میکنند وقتی .... آه فقط برو بخاطر خودت. بخاطر اینکه که وقتی مقصودت از زندگی را یافتی عاشقانه در آعوشش بگیری نه اینکه دچارش نباشی و با وجود درد نیاز، چشم انتظارش نباشی.