خدای همیشه همراه

به نام حضرت دوست

السلام علی المهدی و علی آبائه

سلام بر 1ی که 1 حتی فردا 1 من است، سلام بر امام رضایی که امشب به او خواهش کنان تقاضایم را گفتم، سلام بر شهید گمنامی که سالهاست سر مزارش مینشینم و دیروز با آنکه زیاد اهلش نیستم، با خطاب داداش از او خواستم که همراهیام کند و سلام بر حضرت مهدی علیه السلام که واسطه فیض خداوندیست.

قبلا که بچهتر بودم، با خودم عهد میکردم وقتی از کسی ناراحت شدم یا اتفاق ناراحت کننده و دلهوره آوری برایم افتاد، توی رفتارم با تحویل نگرفتن و سردی نسبت به آدمها نشان دهم. حتی در دوران ابتدایی و شبهای پرتنش و یا آن روز که خواهرم بدنیا آمد و بخاطر مشکلی که بود ناراحت بودم، نتوانستم در مدرسه تلخی حالم را بروز دهم، تلخی مدرسه را هم شاید میگفتم اما با لحنی شاد، و میگذشتم. هیچ وقت دیگر هم نتوانستم. درست وقتی که در لحظات تنهایی، اشک چشمانم را پر میکند، تا یکی می آید، هیجانم روی فضای ۱۸۰درجه برعکس میرود. همکلاسیهایم در دبستان و راهنمایی با همین بازیها توجه میگرفتند اما من بلد نبودم. امروز هم همینطور بود. اینقدر برعکس بودهام که کسی فکر نمیکند غم، خواهش، التماس، نگاهی خیلی ناتوانانهتر و حساستر و هوشیارانهتر از چیزی که میبیند، نگران در وجودم ایستاده است.

خدایا کمکم کن با تمام اعوان و انصارت