به نام حضرت دوست
دلیلش را در متن قبلی گفتم. یار مجازی ۷، ۸ ساله ام، باید کمتر وقتت را بگیرم. چون نه آنقدر بزرگم که چیزی در زندگی ام باشد که بخواهم برایت تعریف کنم و نه دوست دارم با گفتنشان موجبات ناراحتی کسی و یا شماتت شدن توسط کسی و یا حتی مورد قضاوت واقع شدن توسط کسی را فراهم کنم.
زود برمیگردم. دعایم کن که آخر دی ماه یا اوایل بهمن ماه با لبخند برایت حرفهایم را بنویسم. ببخشید مجاز جان! بخاطر اینکه هیچ نبوده ام و نیستم و از تو فضایی گرفته ام. 1 ها را میشود دید، در دست گرفت، بوی جوهرشان را با تمام وجود حس کرد. مرا تا چندی برگه ها بس است.. دوستت دارم.
برچسب:
نویسنده: پارسا شریعتی