مجازی:((

به نام حضرت دوست

مجاز را مدتیست بالا می آورم...

اوایل خورشید پشت ابر و چالشها و بحثهایش نرمش فکر بود. نخبگان و اتاق گفتگویی که دوستان داشتند. اما حالا حالت روزمرگی و لوسی دارد. حالتی که هی باید چک کنی هی هی... اصلا دوستش ندارم. حوصله تنفس مجازی ام تنگ شده. دلم گریز میخواهد. دلم نه روشن کردن وای فای و نه روشن کردن داده های گوشی لعتنی ام را میخواهد. دلم زندگی را میخواهد. زندگی که فلج شده در مجاز.