سکوت

به نام خدای اشکها و لبخندها

السلام علی المهدی و علی آبائه

مدتی طولانی است که یک سطر هم ننوشته ام. نه برای خودم و نه از دیگران. وبلاگی که روزی چندین مطلب را پذیرا بود، حالا شده صندوقچه خاطرات سال 89 تا 96.

حالا هم آمده ام تا از نذر سکوت بگویم که عجب نذری است. سکوتی که در آن هر چه بخواهی را عمیق میکنی و هر چه نخواهی را بیرون میریزی. سکوتی بدون تنش. سکوتی بدون هر چه قضاوت و بحث است. سکوتی که پایه عمیق شده های ذهنت خدا باشد.

آری! سکوتی که فقط خدا زمام آن را داشته باشد تا همیشه...

سکوتی که رنگش تعبیر خواستن حقیقی اللهم عجل لولیک الفرج باشد